Ah Şu Benim Tuhaf Akyollularım 1  ( AKYOL’UN KEÇİSİ )

Fevzi Günenç

Ah Şu Benim Tuhaf Akyollularım 1 ( AKYOL’UN KEÇİSİ )

Akyol, Gaziantep’in en eski mahallelerinden biridir. Tuhaflıklarıyla da birincidir bu mahalle. Bir kez yerleşkesi tuhaftır:

Beyaz topraklarla kaplı bir zemin üzerine kurulmuştur mahalle.

Burada yaşayanların çoğu bir zaman önce sadece bostancılık ya da hayvancılıkla geçinirmiş. Mahalle, kentin göbeğinde kalınca, bir ev sahibi bile olamayanlar iç çekip:

“Ah!” eder olmuşlardır. Çünkü bostanların hepsi imar alanı içine girmiştir. Her bostan üzerinde nereden baksan üç beş apartman dikme olanağı doğmuştur.

Yapılan anlaşmalarda, her apartman parseli için dört maşı mamur üç daire verirdi yapımı üstlenenler.

Bir bostandan dört parsel apartman çıksa al sana 12 apartman dairesi. Gel de sen bir tek daire sahibi bile olamayanların yerine ah etme.

Ondan vazgeçtik, hayvan besleyenlerin hali, ta başından beri dumandı. Çünkü mahalle beyaz toprak üzerine kurulmuş olduğundan üzerinde ot yetişmez, dolayısıyla da buralarda hayvanlar doğal yöntemle beslenemezdi.

Bu konuyu Akyol dışında yaşayanlar ağızlarına sakız etmiştir:

 “Akyol’un keçisi yaylıma tok çıkar, aç döner”

Biz bu kitabımızda ne Akyol bostancılarının apartman dairelerinden, ne de artık terk etmiş oldukları hayvancılığından söz edeceğiz.

Bizim işimiz Akyol’un insanlarıyla olacak.

Bu kitapta sözünü ettiğimiz Akyolluların hemen hemen hepsi de terk-i dünya eylemişlerdir. Gidenler ışıklar içinde uyusun.

Kalanlar varsa, onlara da esenlik dilerim.

 

17.02.2019 (Fevzi Günenç)

Yorumlar (0)

Yorum Yaz

DİĞER YAZILAR